PROZAC GÜNLÜĞÜ (5- 8 GÜN)
Pazartesi (5. gün) : Sabah yorgun uyandım. Kendimi bir şekilde motive edip kalktım. Sabah yoğun bir trafik beni bekliyordu, ailemin evinden kendi evime geçip eşyaları bırakmak, kendi evimde işe hazırlanmak apar topar kalkıp işe gitmek o sırada kahvaltı atıştırmak gibi.
Ofise geldiğimde hem yorgun hem de isteksizdim. Duygusal anlamda ise sakindim. Yorgunluk ve isteksizlik tamamen fiziksel bir durumdu.
Kendimi hayatımı düzene sokmak için motive etmeye çalıştım. Öncelikle beslenme düzenimi oturtmakla başlayayım kararı aldım. Geçtiğimiz haftalarda giderek boşalan mutfağım ve buzdolabımla ilgili alışveriş yaptım, sağlıklı beslenebilecek malzemeleri temin ettim. Evde malzeme olmasının en azından yemek yapma ve yeme isteği getirmesini bekliyorum. Geçtiğimiz haftalarda 4 kilo verdim iştahsızlık ve isteksizlikle atladığım öğünler sonucu.
Kendimi motive edip günü bir şekilde atlattıktan sonra akşam spora da gittim. Spordan çıkıp eve gittiğimde kendimi iyi hissediyordum. Kardeşimle vakit geçirdim, televizyon izledim, sohbet ettim. Normal zamanlarda uyudum.
Salı (6. gün) Sabah kahvaltı yapıp evden çıktım. Bu bana kendime bakıyor olmakla ilgili iyi geldi. Gün içinde pek yoğun bir çalışma tempom yoktu, ipleri biraz gevşetmiş olabilirim, sıkıcı işime odaklanamadığımı hissediyorum. Çok da vicdan azabı hissetmiyorum bu konuda. Akşam eve gidip güzel bir yemek yaptım ve kardeşimle yedik. Kardeşimle vakit geçirdim. Erken uykum geldi çok erken kendimi çok yorgun hissettim, içim üşüdü, üşüyordum kardeşim de ellerimin ayaklarımın buz gibi olduğunu teyit etti, üşümem gerçekti ama o kadar üşünecek bir ortam yoktu evde. Saat 21:00 gibi uyudum.
Çarşamba (7. gün) Sabah kendimi yataktan kaldıramadım. Dün gece uykumun da çok bölündüğünü hatırlamıyorum ama bir iki kez uyanmış olmalıyım ama bir süre bilinç-bilinçsizlik arasında seyrettikten sonra tekrar daldım. Sabah saat 07:00 de saatim çaldığında kendimde sabah kalkacak enerjiyi bulamadım. Hasta desem hasta sayılmazdım ama kendimde yataktan kalkacak gücü bulamadım, başım ağrıyordu, müdürüme haber verip yatakta kaldım. Gözlerimi açmaya ve artık kalkmaya karar verdiğimde saat 10:30'du. 13 buçuk saat uyumuşum. Dinlenmiş hissettim kendimi kalktığımda. Hala işe gitmek istemeyen yanım ağır basıyordu ama kalkıp kendime ve kardeşime güzel bir kahvaltı hazırladım, iştahım vardı, yemek yedik. Sonrasında kendimi biraz teşvikle işe gitmeye ikna ettim. Yarım gün çok dandik zaman geçirdim iş yerinde. pek bir şey yapmadım. yönettiğim ekibin sorularına cevap verdim onlara destek oldum ve bir sonraki günkü toplantılara hazırlandım. Akşam normalde psikologa gitmem gerekiyordu ama gitmeyeceğime dün akşamdan zaten karar vermiştim, doğrudan eve geçtim. Evde yemek yaptım. Kardeşim aç olmadığını söylemişti, kendi başıma yedim. Ardından bir film izleyelim dedik mısır patlattım. Ama filmin daha yarısına gelmeden saat 10:00 gibi uykum geldi ve yattım.
Perşembe (8. GÜN) : Sabah uyandım. Temizlikçi gelecekti ve toplantılarım vardı, hazırlanıp çıktım. Akşam da misafirim vardı dolayısıyla hem moralim hem enerjim yerindeydi. Tüm günüm toplantılarda yoğun geçti eğlendiğimi hissettim, hafiftim. Akşam arkadaşımı aldığımda da genel olarak yüreğimdeki hafifliği ve rahatlığı hissediyordum. Yaşadığım ve atlattığım süreçle ilgili ona gelişmeleri anlatırken o aşina elin yine yüreğimi daralttığını, sesimin bile garip çıktığını, nefes almakta zorlanmaya başladığımı konuşurken sesimi yettiremiyor gibi hissettiğimi, sanki sesimin tizleştiğini hissettim. bu konuları konuşmanın bana ne kadar zor geldiğini tekrar ona da söyledim. İlaç kullanmaya başladığımdan beri ilk kez böyle hissettim. Sanırım dün psikologa gitmeme nedenim de buydu bu hissi yaşamamak.
Arkadaşıma da söyledim, ilaç beni daha kontrollü ve daha mantıklı yaptı. Davranmak istediğim gibi davranıyorum, duygularımın beni sürüklediği şekilde değil. Bazen kendime yabancı da hissediyorum ama arkadaşım da güzel bir tespit yaptı, son 1,5-2 yılda alıştığın senden farklı davranıyorsun evet ama ondan önceki sene yakın bir davranış stili bu o kadar garipseme dedi. belki de haklı. Belkide alıştığım ve ben gibi değil diye düşünerek yadırgadığım bu yeni ben sadece normal bendir, 1,5-2 yıldır depresyondaki kendimi asıl ben olarak kabul ettiğim için bu sağlıklı halimi yadırgıyorumdur. kim bilir.
Ofise geldiğimde hem yorgun hem de isteksizdim. Duygusal anlamda ise sakindim. Yorgunluk ve isteksizlik tamamen fiziksel bir durumdu.
Kendimi hayatımı düzene sokmak için motive etmeye çalıştım. Öncelikle beslenme düzenimi oturtmakla başlayayım kararı aldım. Geçtiğimiz haftalarda giderek boşalan mutfağım ve buzdolabımla ilgili alışveriş yaptım, sağlıklı beslenebilecek malzemeleri temin ettim. Evde malzeme olmasının en azından yemek yapma ve yeme isteği getirmesini bekliyorum. Geçtiğimiz haftalarda 4 kilo verdim iştahsızlık ve isteksizlikle atladığım öğünler sonucu.
Kendimi motive edip günü bir şekilde atlattıktan sonra akşam spora da gittim. Spordan çıkıp eve gittiğimde kendimi iyi hissediyordum. Kardeşimle vakit geçirdim, televizyon izledim, sohbet ettim. Normal zamanlarda uyudum.
Salı (6. gün) Sabah kahvaltı yapıp evden çıktım. Bu bana kendime bakıyor olmakla ilgili iyi geldi. Gün içinde pek yoğun bir çalışma tempom yoktu, ipleri biraz gevşetmiş olabilirim, sıkıcı işime odaklanamadığımı hissediyorum. Çok da vicdan azabı hissetmiyorum bu konuda. Akşam eve gidip güzel bir yemek yaptım ve kardeşimle yedik. Kardeşimle vakit geçirdim. Erken uykum geldi çok erken kendimi çok yorgun hissettim, içim üşüdü, üşüyordum kardeşim de ellerimin ayaklarımın buz gibi olduğunu teyit etti, üşümem gerçekti ama o kadar üşünecek bir ortam yoktu evde. Saat 21:00 gibi uyudum.
Çarşamba (7. gün) Sabah kendimi yataktan kaldıramadım. Dün gece uykumun da çok bölündüğünü hatırlamıyorum ama bir iki kez uyanmış olmalıyım ama bir süre bilinç-bilinçsizlik arasında seyrettikten sonra tekrar daldım. Sabah saat 07:00 de saatim çaldığında kendimde sabah kalkacak enerjiyi bulamadım. Hasta desem hasta sayılmazdım ama kendimde yataktan kalkacak gücü bulamadım, başım ağrıyordu, müdürüme haber verip yatakta kaldım. Gözlerimi açmaya ve artık kalkmaya karar verdiğimde saat 10:30'du. 13 buçuk saat uyumuşum. Dinlenmiş hissettim kendimi kalktığımda. Hala işe gitmek istemeyen yanım ağır basıyordu ama kalkıp kendime ve kardeşime güzel bir kahvaltı hazırladım, iştahım vardı, yemek yedik. Sonrasında kendimi biraz teşvikle işe gitmeye ikna ettim. Yarım gün çok dandik zaman geçirdim iş yerinde. pek bir şey yapmadım. yönettiğim ekibin sorularına cevap verdim onlara destek oldum ve bir sonraki günkü toplantılara hazırlandım. Akşam normalde psikologa gitmem gerekiyordu ama gitmeyeceğime dün akşamdan zaten karar vermiştim, doğrudan eve geçtim. Evde yemek yaptım. Kardeşim aç olmadığını söylemişti, kendi başıma yedim. Ardından bir film izleyelim dedik mısır patlattım. Ama filmin daha yarısına gelmeden saat 10:00 gibi uykum geldi ve yattım.
Perşembe (8. GÜN) : Sabah uyandım. Temizlikçi gelecekti ve toplantılarım vardı, hazırlanıp çıktım. Akşam da misafirim vardı dolayısıyla hem moralim hem enerjim yerindeydi. Tüm günüm toplantılarda yoğun geçti eğlendiğimi hissettim, hafiftim. Akşam arkadaşımı aldığımda da genel olarak yüreğimdeki hafifliği ve rahatlığı hissediyordum. Yaşadığım ve atlattığım süreçle ilgili ona gelişmeleri anlatırken o aşina elin yine yüreğimi daralttığını, sesimin bile garip çıktığını, nefes almakta zorlanmaya başladığımı konuşurken sesimi yettiremiyor gibi hissettiğimi, sanki sesimin tizleştiğini hissettim. bu konuları konuşmanın bana ne kadar zor geldiğini tekrar ona da söyledim. İlaç kullanmaya başladığımdan beri ilk kez böyle hissettim. Sanırım dün psikologa gitmeme nedenim de buydu bu hissi yaşamamak.
Arkadaşıma da söyledim, ilaç beni daha kontrollü ve daha mantıklı yaptı. Davranmak istediğim gibi davranıyorum, duygularımın beni sürüklediği şekilde değil. Bazen kendime yabancı da hissediyorum ama arkadaşım da güzel bir tespit yaptı, son 1,5-2 yılda alıştığın senden farklı davranıyorsun evet ama ondan önceki sene yakın bir davranış stili bu o kadar garipseme dedi. belki de haklı. Belkide alıştığım ve ben gibi değil diye düşünerek yadırgadığım bu yeni ben sadece normal bendir, 1,5-2 yıldır depresyondaki kendimi asıl ben olarak kabul ettiğim için bu sağlıklı halimi yadırgıyorumdur. kim bilir.
Yorumlar
Yorum Gönder