BAŞLANGIÇ

Çok zor ve çok yıpratıcı bir ilişki yaşadım.

Çok aşıktım, deli gibi mutlu olduğum anlar oldu ama uçurumların da en dibini gördüm, en yaşanmaması gereken şeyleri yaşayarak ama devam etmek için katlanarak çok uzun zaman savaş verdim. Kendi içimdeki huzursuzluklar, mutsuzluklar büyüdü büyüdü büyüdü. Ne kavuşma ne ayrılma içeren ilişkim sonunda ayrıldık mı belli olmayan bir belirsizliğe ve boşluğa bıraktı yerini.

Ve artık bunu kaldıramayarak uzun zamandır direndiğim halde Prozac kullanmaya başladım.

İlk gün hiçbir şey, hiçbir değişiklik hissetmedim, kederim ve kaygılarım doruklardaydı. Belirsizliğe tahammülüm yoktu, içimden ağlamak geliyor ama gözyaşlarım tükenmiş de hissediyordum ağlayamıyordum. Normalde ailemle yaşadığım halde o gün ailemin de evde olmadığı bir zamana denk gelmişti ve ev üzerime üzerime geliyordu. Kendimi çok yorgun hissediyordum. İlacın yan etkisi mi yoksa duygu durumumun sonucu mu bilmiyorum ama pilim bitmiş gibi yattım. Sadece bir çorba içtim ki tüm gün sadece 2 lokma yemek yemiştim zaten… Sebze gibi televizyonun karşısında dinlenmeye çalıştım ve yatağa geçip uyudum ilerleyen saatlerde. Uykum ilk gün çok etkilenmedi bence ilaçtan ama huzursuzdum o yüzden huzursuz bir uyku uyudum.

Sabah yorgun uyandım ama evde tek başıma kalmak istemediğim için ve toplantılarım olduğu için işe gitmek istiyordum. İşin bir dikkat dağıtıcı oyalayıcı olarak iyi gelmesini umduğum için özellikle işe gitmeye hevesliydim. İlacın etkisi mi bilmiyorum ama bunalımımdan ve bu adama olan takıntımdan kurtulmak istiyordum. Tüm gece beni yoran ve üzen, telefonunu silip silip tekrar eklemek, son yazışmaları tekrar tekrar okumak, online durumunu görmeye çalışmak, görebiliyor muyum göremiyor muyum, engellemiş mi engellememiş mi sorularına cevap bulmaya çalıştığım anlamsız gerginliğime son vermek için aksiyon aldım. Komple telefon numarasını sildim ve Whatsapp account’umu da sildim. Böylece tüm konuşmalar herşey geri dönüşü olmayacak şekilde yok oldu. Tüm gün işyerindeki arkadaşlarımın desteği ile vakit geçirdim. Çok çalıştığımı söyleyemem ama toplantılarımda stratejik ve önemli konularda dikkatimi toplayıp performans gösterebildim, onun dışında boşvermiş gibiydim. Bu durum da ilaç ile bağdaştırılabilir mi bilmiyorum. İlaç almasam da toplantılarımda performans gösterirdim, iş disiplinim yüksektir. Boşvermişlik, kendi duygularımı ve ruh halimi işin sıradan yapısının önünde hep tutarım onu da yapabilirdim. İlacın iştah kestiği ise kesin. Garip bir his yaratıyor, hem aç gibi hem de hiçbir şey istemiyor gibi. Açlıktan karnı kazınırken insan yiyecek hiçbir şey bulamıyor, neyi düşünse midem kaldırmaz gibi geliyor. Midenin birbirine yapıştığını hissediyorsun resmen ama yine de bir şey yiyemiyorsun. Garip bir his. Aklımı dağıtmak için arkadaşımla dışarı çıktım yemeğe, bir hamburger yiyebildim ama çok fazla geldi, normalde gayet rahat yiyebileceğim ve daha atıştırmalıklar da tüketebileceğim kadar küçük bir burgerdi. Yerken iyiydi ama sonrasında acayip bir şişkinlik ve fazlalık hissi bıraktı. Arkadaşımla dışarı çıktığımda da gündemim bunalım sebebimdi ama konuyu biraz daha makul ele alma noktasındaydım. Cuma günü erken kalkmış olmama ve tüm günüm yoğun geçmesine rağmen uykum gelmedi. 3 buçuğa kadar uyuyamadım, yattığımda hala uykum yoktu. Çok üzgündüm gece, yine ağladım, kendime acıdım, kendime saygımın ne kadar azaldığını düşündüm. Gece boyuncu uykum defalarca bölündü yine. Her uyanışımda da daha önce sabahları bile uyanamadığım kadar ayık uyanıyorum tekrar uyumak zor oluyor. Rüyalarımda aynı konuları görüyorum tekrar terkar. Sabah da çok erken uyandım.

Cumartesi başka bir arkadaş grubumla buluştum tüm gün dertleştik, yeni gelişmeleri anlattım onlara da. Onların hayatlarını dinledim uzun zamandır görüşemiyorduk. Onlarla birlikteyken de konuları anlatırken zorlandığım anlar oldu ama anlattıkça sanki konuya uzaklaşıyor gibi hissettim. Anlatıyorum ama içinde değilim sanki başka birinin başından geçen bir olayı anlatıyorum gibi. Garip bir durum. Üzüntümü hissediyorum ama tortu gibi daha. Garip. Gerçekçi hissetmemeye başladığımı hissettim. Rahatsız oldum ama önemsememeye karar verdim. O akşam ailemleydim. Onlarla tekrar birlikte olmak da iyi geldi, onların olduğu evde uyumak daha kolay gelecek gibi bir ön yargı ile yatağa yattım. Daha da kolay uykuya daldım açıkçası ama ara uyanmalarım ve uykumun kalitesizliği ne yazık ki değişmedi. Buna rağmen daha uzun süre uyuyabildim.

Pazar günü tüm gün evdeydim hiçbir yere çıkmadım, aslında kendime iyilik olmadığının farkındayım bunun depresif bir mod ama kendimi kaldıramadım da. Tüm aile olarak evdeydik zaten, yalnız da kalmadığım için bunu çok da takmadım. Zaman zaman yoğun bir takıntı halinde eski takıntım/ aşkım / acım zihnime yüklendi ama bir şekilde bastırmaya çalıştım. Gece yatarken canımı yakan yaşanmış her şey zihnimdeydi. Uykum yine kalitesizdi, hem rüyalarımda canımı yakan ayrıntıları gördüm hem de uyandığımda beynimden geçmeye devam ettiler. Kendi zihnimden kendimi yaralayacak düşünceleri yorumları benim geçirdiğimi farkettim bunu yapmamaya çalıştım uyumaya çalıştım ama çok etkili olmadı. 

Pazartesi : Sabah yorgun uyandım. 

Şimdilik bu kadar...