Prozac'tan ayrılış süreci

Öncelikle bir uyarı ile giriş yapmak istiyorum, ben bu ilacı psikiatrist değil psikolog gözetiminde kullandım, dolayısıyla benim yazdıklarımın bir tıbbi destek ya da öneri özelliği yoktur. Hatta başlama ve bırakma kararlarımda da psikologuma danışmadım, yaptım ve yaptığımı söyledim, başıma buyruk hareket ettim o yüzden benden esinlenilmesini istemem.

Minimum başlandığınızda 1 yıl kullanmanız yazıyor her yerde ama bana daha önce anlattığım yan etkileri sebebi ile geldiler, sevgilimle olan sürecim de üç aşağıda beş yukarı kriz halini yitirmişti, her şey güllük gülistanlık olmasada… Bir gün aniden bırakmaya karar verdim, üstelik elimde ilaç da vardı.

Prozac vücutta depo yapan bir ilaç. O yüzden unuttuğunuzda da çok etkilenmiyorsunuz, bırakırken de diğer antidepresanlar gibi şak diye kesmenin çok dramatik etkileri olmuyor. Yine de bunu yapın diye söylemiyorum ama ben antidepresana başlamadan önce araştırırken bu yüzden Prozac’ta karar kılmıştım. Günde 1 hap alıyordum, haplar bir tip içinde tozdan oluşuyor o yüzden yarım falan diye bir şey mümkün değil. Bende bir kerede bıraktım.

Sonrasında aklıma geldi aslında bunca dengesizliği vücuduma yaşatacağıma önce 2 günde 1 sonra 3 günde 1 falan darken mi bıraksaydım diye… Ama bir an önce yan etkilerden kurtulmak istiyordum… Aniden bıraktım.

Ne oldu?

İlk başta hiç bir şey.

Ama sonrasında ilaç geri çekilmeye başlayınca yavaş yavaş eskiden kabuğumdan içeri işleyemeyen, benden tepki almayı başaramayan olaylara tepki vermeye başladım. Hem de ne tepki! Eskisinden de ajite! Bunu farkeder farketmez etrafımdaki insanlara ilacı bıraktığımı o yüzden tepkisel bir dönem yaşadığımı beni biraz idare etmelerini söyledim. Bu nazınız elbette en çok ananıza babanıza alienize geçiyor. Belki daha sağlıklı ilişkiler yaşayanların kocasına sevgiilisine de geçer, bilemeyeceğim. Ben  ona da ajite tavırlarda bulundum istemeden, kendimi çok control etmeye çalışmama ragmen. Çok tolare etti mi? Hayır. Ama yine de bir şekilde üstesinden geldik…

Yavaş yavaş bıraksam da bunlar olur muydu bilmiyorum ama olmayacaksa denemeye değer…

İlaç geri çekilirken, uykularım düzenlendi, 5 ay sonra ilk kez güzel güzel uyumaya başladım, tam manası ile dinlendiğimi hissederek kalkmaya başladım. Sabah uykumu almadığım için uyanma zorluğu yaşıyordum, uykumu alınca bu ortadan kalktı. Kendimi tekrar daha enerjik hisseder oldum. İştahım normale dönmüştü ama ilacı bırakınca biraz açıldı önce ama sonra tekrar normal düzeyine düştü. Hayatı tekrar tam ortasında yaşıyor gibi hissetmeye başladım köşeden izlemek yerine. Bu bazen zor da olsa hoşuma gitti. Seks acı verici bir sürtünme hali olmaktan çıktı, beynimle istiyorsam, vücudum da istemeye başladı. Islaklık geri geldi. Bu durumu biraz abartıp solo da takılmış olabilirim hızımı alamadığımda. Eskiden de yapardım gerçi, depresyon öncesinde…

Bu bırakma sancısı ne kadar sürdü… Üzerinden zaman geçti ama sanıyorum 1 ay kadar.

Insan ilk olumsuz belirtileri gördüğünde, tekrar başlamak isteyebiliyor. Ben olumlu belirtilere sığınıp, olumsuz yan etkilerden baydığım için kararımda ısrarcı oldum. Ayrıca uzun dönemli antidepresan kullanımının Alzheimer ve demans ile ilişkilendirildiğine dair okuduğum makalelerden de güç aldım. Ömrümün sonuna kadar bunu kullanmayacaktım. Hayatla bu dandik hap olmadan yüzleşecek kadar güçlüydüm, o zor dönemi geride bırakmıştım, tekrar direksiyona geçmeye hazırdım. Bu yüzden bir karar almıştım ve uygularken vazgeçmeyi reddettim.

Sonucunda….

Aradan 6 aya yakın zaman geçti.

İyi ki bırakmışım diyorum.